TRENTA

30 years old na ako. (actually magte-31 na in a few months)

Shet... hindi ko namalayan na tatlong dekada na pala ang lumipas mula ng isilang ako ng nanay ko. 

Sabi ni mama, binalak daw niya akong i-abort.  Binigyan daw siya ng "doktor" ng gamot.  Ang sabi nung doktor, kapag hindi siya nawala, ibig sabihin talagang para sa inyo siya.

Nung una kong nalaman na hindi ako talagang gusto ng nanay ko - tsaka lang luminaw ang lahat sa akin.  Ah kaya pala I had to fight for their attention... kaya pala...kunsabagay... sabi nga ni mama sa akin, ang hirap kasi ng buhay nuon.  tapos, kapapanganak pa lang niya kay ate, biglang nabuntis siya agad.  mahirap nga naman na maging working mom (actually pati yata si papa nagtatranaho pa rin nun).  Yung katotohanan na hindi ka ginustong ipinanganak - yun bang inihabilin sa "bahala na" ang buhay mo (bahala na kung kakapit siya o hindi)... masakit pala yun ano? kahit 30+ ka na... masakit pa rin.  Parang may ga-santol na bara sa lalamunan mo... nangingilid yung luha sa mata mo.  Kasi, wala ka pang malay... ayaw na sa iyo ng taong dapat sana po-protekta sa iyo - so pag lumabas ka na sa mundong ito, ano pang ipanghaharang mo sa sakit na dala nila?

reawakening

it's been years since i wrote here - evidently i have missed a lot. it's a sad, sad thing not to write, but those silent years made me realize a lot of stuff. It opened my eyes - about the harsh realities of life, brutal truth about being successful, the challenges of staying afloat but most importantly the sweet things about love.

i hope and pray that no matter what i have chosen to be, i'd stay happy and strong. i know that this is a choice that i have to make - that there will be a constant struggle inside me. i sincerely hope i find peace.

will keep you posted.

with so much love..

hala ka...

masama ang loob ko sa iyo... hinayaan mo akong nag-iisa... ang sabi mo, babalik ka. nangako ka. pinaniwala mo ako sa mga pangako mo - na wala ka palang balak tuparin. hinayaan mo akong maghintay sa iyo at magmukhang tanga.

hindi ko inisip na magagawa mo sa akin ang mga bagay na iyon... ilang beses mong sinaksak sa utak ko na ako ang may pagkukulang. kung kani-kanino mo sinabi na wala akong kwenta, at nagkwento ka ng masasamang bagay tungkol sa akin. kahit sa blog mo, walang magandang bagay kang isinulat - maliban lamang na "sinasabi" mong mahal mo ako...

tapos, ngayon, malalaman ko na sa lahat ng paghihintay at sa tagal ng panahon na iniisip ko ang mararamdaman mo, iiwanan mo ako at ipagpapalit sa iba...

napapagod pala talaga ang puso. kahit gaano pa kita kamahal, mawawala rin pala. mapapalitan lang ng sama ng loob, ng pait. ang lahat pala ng magagandang alaala, nawawala...

ang sakit-sakit ng ginawa mo sa akin. hindi ko alam kung ano pa ang naging pagkukulang ko para saktan mo ako nang ganito... ngayon mo sabihin sa akin na importante ako sa iyo... sino'ng niloloko mo?! kung importante ako, bakit mo ako iniwanan sa ere? at binalewala ang mga pangako mo sa akin...

nabasa ko yung blog entry mo - ngayon ko masasabi na hindi mo talaga ako minahal. ginawa mo lang akong panakip-butas sa nararamdaman mo para sa kaniya (siya na binigyan mo ng gitara), at ngayong may nahanap ka ng iba, madaling-madali mo akong iniwan...

hala ka...
gusto kong hilingin na huwag kang sumaya (kayong dalawa),,, pero bilang Kristiano, hindi ko hihilingin yun. pero kung ako lang si kristyn, ipapanalangin ko talaga yun. you do not deserve to be happy. YOU ARE SELFISH! hindi ka marunong magmahal at magpahalaga.

masama ang loob ko sa iyo - dahil ikaw ang kahuli-hulihang tao na iniisip ko na gagawa sa akin ng ganun. Ginago mo ako, pinaasa at pinagmukhang tanga.

nabola mo na naman ako nung linggo ng gabi na nag-usap tayo - akala ko, magiging maayos tayo, hindi pala...

antanga-tanga ko. pinaniwala mo ako. at hinayaan ko na naman masaktan itong puso ko. alam mo ang pinagdaanan ko sa buhay, ikaw lang ang sinabihan ko ng mga sikreto ko - sa pag-aakalang ipagtatanggol mo ako, NAGKAMALI AKO.

isa ka sa maraming lalaking nanakit sa akin.

=(

dear God

today i went to see and greet his mom. i was actually thinking (and praying) on whether it is the right thing to do - to visit her or not. I don't want "he-who-must-not-be-named" think that I am using his mom to get him back, or to influence her (the mom) to like me better than the "replacement"...

but after so many sleepless (yes, i was really praying/thinking hard on that) nights and days... i wanted to see her (the mom) even if for the LAST TIME. i wanted to tell her how much i love her, and how much her family means so much to me. how thankful i am (truly grateful) for the love she (and her family) has showered me. for letting me experience (even if for a fleeting moment) that i belong, i am loved and i am important.

but i was not able to tell her how i feel - for her and her family.

i just hope, that someday, someone might read this message and tell MRS ROSIE LADDRAN how i love them so, how important their family is. and how bad it makes me feel just even thinking of the possibility that i may never see her again....

....

i am back - half dead, half alive...

inasmuch as i want to say that i am doing pretty good- well, unfortunately I AM NOT. Had i logged in a week earlier or so, i'd probably say everything's fine and ok... not until LAST SATURDAY... when i found out something that broke my heart the nth time.

i know i shouldn't feel like this anymore, but i do. i know that i shouldn't have acted the way i did last sunday night but... well it happened. i feel sad and bad about it.

a few days ago before saturday... i heard this wonderful quote from ONE TREE HILL..
"EVERYDAY YOU WAIT IS ANOTHER DAY YOU'LL NEVER GET BACK AGAIN"

Ang sabi ko pa sa sarili ko, "Is this God's way of telling me that I have to do something? so that in the end, i wouldn't feel any regret at all?" After contemplating, i decided na sasabihin ko sa kaniya na I MISS HIM, I STILL LOVE HIM and I WANT HIM BACK. i would do anything, and everything para maging maayos kami. Even if it means waiting for him. ayoko na kasing maghanap ng iba.

And then saturday. A friend told me nagbigay siya ng teddy bear to some girl. FINALLY sunday came and he told our friends na meron na ngang iba.

I FELT NUMB. and STUPID. Ang pathetic ko talaga. I mean, people (close friends actually) say that he's not even worth it. but here i am - i waited for him for more than a year.. and all of those days went down the drain.

what can i say? masochist nga yata talaga ako,,,

and then i realized the other side of the quote
"EVERYDAY YOU WAIT IS ANOTHER DAY YOU'LL NEVER GET BACK AGAIN"

i will never get back those days that i have waited for him. and yes, sinayang ko ang mga araw thinking if him, how happy we would be kapag bumalik siya sa akin - sinayang ko ang mga sulat na sinulat ko para sa kaniya... sinayang ko ang mga kantang nilikha ko para kantahin sa kaniya kapag naging maayos na ang lahat. sinayang ko ang mga luha, mga dalangin, ang ilang oras na pagluhod na sana maging maayos ang lahat para sa amin.. sinayang ko ang mga pangarap.

next time (kung meron pang darating)
i'll make sure na mahal niya ako at mahal ko rin siya at mahal na mahal namin ang Panginoon. i'll still be waiting for him - the RIGHT person. yung totoong magmamahal sa akin - hindi lang puro pangako at salita.

pag-ibig, kasal atbp

nagtititingin-tingin ako ng friendster account ng ilang mga 'kaibigan' at tumambad sa akin ang ilang kakilala na kamakailan lang ay kinasal, may mga iba naman na nagpaplano nang magpakasal. minsan na rin ako nakapunta sa kasal ng isang kasama sa opisina - at sobrang na-overwhelm ako sa ganda ng kasal nila (yung gustung-gusto kong part duon eh yung lahat ng anggulo ng kasal nila at may 'personal touch')...

and of course, ang lagi namang end-efffect nito sa mga single (and graying) na katulad ko eh ang bulong sa sarili na, "when will it be my turn?"

hindi ko naman talaga pinangarap ang engrandeng kasal. sabi ko nga, ok ako sa huwes ikasal (pareho lang naman yun - at the end of the day, kasal na kayo sa mata ng Dios at ng tao!)... aba! kung wala ka namang extra tapos ipapang-utang mo ang pangkasal mo, parang kawawa naman kayong mag-asawa kasi hindi pa naman kayo nakakapagsimula, baon na kayo sa utang. ang sa ajin - kung walang pera na extra, mag-huwes basta sigurado lang na may uuwian kayong bahay na kumpleto ang gamit.

but lately, nag-iba ang ihip ng hangin.

parang ang sarap mangarap ng isang engrandeng kasal - na lahat ng mahal ninyo sa buhay ay sasaksi sa inyong pag-iisang dibdib. yung mga taong in one way or another naging kabahagi ninyo sa inyong relasyon. naiisip ko, higit sa pagpapakilala sa lahat na kayo ay iisa na, ang pagpapakasal ay isang pagpapasalamat sa mga taong naging kaagapay ninyong dalawa - para bang "thanksgiving blowout"...

haaaayyyy..... ang saya siguro nun!

hopeless romantic...

"kailan ka kaya darating?
magkikita pa ba tayo?
ilang taon pa ba kita hihintayin?"

katulad ba kita na pagdating sa usapin ng puso ay na-uumid ang dila? ikaw ba yung tao na akala ng iba eh, super strong pero pagdating sa pag-ibig eh, tatanga-tanga?! you desperately (shucks, desperada talaga ang lolah!) want to share your life (and what's left in it - coz, ur old already *sigh*), but can't seem to find the "ONE"...

aynako! bakit ba kailangang hintayin yang L%###!!! the ONE na yan... kung pwede naman si "kuwan"? well, good point right? why wait for that ONE when you can meet "kuwan", or how about "phwang" or kung sinu-sino pang -wan???

well, hindi ba you're "worth the wait"? hindi ka ba deserving to be loved by that special someone - yung nga yung "the ONE"...????

sa totoo lang, ang hirap kasing maghintay.... lalo na kapag yung mga tao sa paligid mo, magka-holding hands... may "kasama" sa kahit anong lakad (ultimo pagbili ng suka sa suking sari-sari store!) hindi ba masarap yung idea na at the end of the day, meron kang nilu-look-forward na tinig over the phone? every morning you wake up and see sweet messages na tipo bang mabubulong mo sa sarili mo na, "wow! sarap talaga mabuhay!"? tapos you find yourself smiling kahit wala namang worth smiling for (sa hirap ba naman ng buhay ngayon no!) but you still find your self smiling.... hindi ba nakakakilig na kahit gaano pa kataas ang preseyo ng bigas, you don't worry, as long as may kasalo ka sa pagkain ng mainit na NFA rice at bagong pritong tuyo with suka on the side...?

well, what do you think?
maghihintay ka ba kay ONE or "try" every "wans" that come your way?