.: random rants:.

namimiss ko pa rin si rogie. ang laki talaga nang nawala sa buhay ko. but i have finally realized na "wala na nga talaga" .. based sa mga pinapakita niya sa akin at ugali niya towards sa akin, pati sa mga pananalita niya sa akin kapag kaming dalawa lang ang nag-uusap - ibang-iba na talaga. ayoko lang ng ganito ako, maraming pagkakataon kasi sa buhay ko na 'hopeful' pa rin ako na babalik siya sa akin, but it seems na hindi ganun ang mangyayari - ever.

ipokrita ako kung sasabihin kong ok lang, kasi hindi naman talaga OK. pero, wala naman na talaga akong magagawa. (eto yung 'worst' part nun - yung wala akong magawa.)

gusto kong magsulat ng marami pero nagugutom ako.
grabe, as in.
(kakain muna ako)

kristiyano o Kristiyano?

minsan, nahihirapan akong ipagmalaki na Kristiyano ako.
paano ba naman, marami akong ugaling "basag" gaya ng sobrang mainitin ang ulo, kulang sa pasensiya, at walang self control (lalo na kapag nagagalit)... kaya nagiging questionable si Christ sa buhay ko...

gusto kong isisi sa iba kung bakit ako nagkakaganito - kasi iniwanan nila ako, hindi nila ako mahal, o kung mahal man eh hindi naman nila ipinapakita o ipinapadama sa akina ang pagmamahal na iyon, at maraming-marami pang puwedeng maging dahilan - pero lahat ng ito ay isisisi ko pa rin sa aking sarili.

napakadali naman kasing sabihin ng mga "nagmamagaling" na tingnan mo ang mga bagay na mayroon ka -- na kung hindi man naibibigay ng isang partikular na 'grupo' ng tao ang pagmamahal at atensiyon na hinahanap mo, at least meron pa namang ibang grupo na nagpaparamdam ng suporta at pang-unawa nila sa iyo. madali LANG sabihin na andiyan naman si God na hindi nang-iwan kahit kailan lalo na kapag nag-iisa ka.... pero ang totoo, naghahanap ka ng actuwal na atensiyon - hindi theoretical.

ang gulu-gulo ng pakiramdam ko ngayon. parang kanina lang, i had a great time during the children's party tapos ngayon, basag na basag ang pakiramdam ko. pakiramdam ko, araw-araw na lang sinusubok ang pasensiya ko, para akong gini-grill at tine-test, na lagi akong nag-uundergo ng persecution - haaaaaayyyy....

tapos, makakarinig ka pa ng 'comment' sa isang taong mas masahol pa ang pag-uugali sa iyo - na para bang siya ay napakagalang sa kaniyang ama eh kapag Sunday nga ng umaga, ni hindi man lang pagbuksan ng pintuan.

naiinis ako.
hindi ko maipagtanggol ang sarili ko.

naiinis ako kasi
wala na akong peace sa buhay ko.

naiinis ako
kasi lagi na lang akong iniiwanan.

naiinis ako
...kasi wala akong magawa para mabago ang takbo ng buhay ko.
...kasi mahina ang pananampalataya ko
...kasi hindi ko maipadama sa Kaniya na mahal ko Siya
...kasi hindi ako maka-let go sa bitterness na meron ako ngayon
...kasi hindi ko nagawa ang pinakamainam ko sa kaniya during our relationship

naiinis ako

tulungan ninyo ako.
kailangan ko ng tulong...

the morning he said he'll never come back to me, i broke down. it's as if i lost an integral part of my life (which is actually true) - i lost my life's other half. i cried so hard, i fervently prayed and honestly opened myself to Him. i told Him, "i don't know what to do without him," that "i'll be a better person just give me one more chance (once LAST chance) with him and so on - i tried to bargain with God, because He is the only One who could make a difference. After hours of what seem to be eternity, i finally stopped crying and let Him soothe me. Memories came to me - it's as if I'm watching my life from a third person's view. those were memories of what i used to be when i was so much involved serving Him... those were the days when nothing else mattered to me but make Him happy.

it dawned to me. He was never the center of our relationship - it's as if He's merely an audience. and deep in my heart, i know that God never meant relationships to be that way - because He wants to be an active participant in our daily lives, day and night. that's why it happened. that's why we ended up parting ways.

i never imagined things to end this way (who would have, anyway) but i guess there's a bigger picture that i need to see - more than just the two of us.

this does not mean that life is better off without him.

this does not mean that the year we have spent together will be forgotten - because he is a person you cannot easily forget, and besides, i don't want to forget. it's just that life would never be the same without him.

while i am writing this, i want him back. but i know i can't , because he does not want to - anymore.

so i am back to the drawing board again -

all i have is a jar full of messages

a song left unheard

and a silent prayer that someday, somehow our love will bring us back together.

pray for me.