pag-ibig, kasal atbp

nagtititingin-tingin ako ng friendster account ng ilang mga 'kaibigan' at tumambad sa akin ang ilang kakilala na kamakailan lang ay kinasal, may mga iba naman na nagpaplano nang magpakasal. minsan na rin ako nakapunta sa kasal ng isang kasama sa opisina - at sobrang na-overwhelm ako sa ganda ng kasal nila (yung gustung-gusto kong part duon eh yung lahat ng anggulo ng kasal nila at may 'personal touch')...

and of course, ang lagi namang end-efffect nito sa mga single (and graying) na katulad ko eh ang bulong sa sarili na, "when will it be my turn?"

hindi ko naman talaga pinangarap ang engrandeng kasal. sabi ko nga, ok ako sa huwes ikasal (pareho lang naman yun - at the end of the day, kasal na kayo sa mata ng Dios at ng tao!)... aba! kung wala ka namang extra tapos ipapang-utang mo ang pangkasal mo, parang kawawa naman kayong mag-asawa kasi hindi pa naman kayo nakakapagsimula, baon na kayo sa utang. ang sa ajin - kung walang pera na extra, mag-huwes basta sigurado lang na may uuwian kayong bahay na kumpleto ang gamit.

but lately, nag-iba ang ihip ng hangin.

parang ang sarap mangarap ng isang engrandeng kasal - na lahat ng mahal ninyo sa buhay ay sasaksi sa inyong pag-iisang dibdib. yung mga taong in one way or another naging kabahagi ninyo sa inyong relasyon. naiisip ko, higit sa pagpapakilala sa lahat na kayo ay iisa na, ang pagpapakasal ay isang pagpapasalamat sa mga taong naging kaagapay ninyong dalawa - para bang "thanksgiving blowout"...

haaaayyyy..... ang saya siguro nun!

hopeless romantic...

"kailan ka kaya darating?
magkikita pa ba tayo?
ilang taon pa ba kita hihintayin?"

katulad ba kita na pagdating sa usapin ng puso ay na-uumid ang dila? ikaw ba yung tao na akala ng iba eh, super strong pero pagdating sa pag-ibig eh, tatanga-tanga?! you desperately (shucks, desperada talaga ang lolah!) want to share your life (and what's left in it - coz, ur old already *sigh*), but can't seem to find the "ONE"...

aynako! bakit ba kailangang hintayin yang L%###!!! the ONE na yan... kung pwede naman si "kuwan"? well, good point right? why wait for that ONE when you can meet "kuwan", or how about "phwang" or kung sinu-sino pang -wan???

well, hindi ba you're "worth the wait"? hindi ka ba deserving to be loved by that special someone - yung nga yung "the ONE"...????

sa totoo lang, ang hirap kasing maghintay.... lalo na kapag yung mga tao sa paligid mo, magka-holding hands... may "kasama" sa kahit anong lakad (ultimo pagbili ng suka sa suking sari-sari store!) hindi ba masarap yung idea na at the end of the day, meron kang nilu-look-forward na tinig over the phone? every morning you wake up and see sweet messages na tipo bang mabubulong mo sa sarili mo na, "wow! sarap talaga mabuhay!"? tapos you find yourself smiling kahit wala namang worth smiling for (sa hirap ba naman ng buhay ngayon no!) but you still find your self smiling.... hindi ba nakakakilig na kahit gaano pa kataas ang preseyo ng bigas, you don't worry, as long as may kasalo ka sa pagkain ng mainit na NFA rice at bagong pritong tuyo with suka on the side...?

well, what do you think?
maghihintay ka ba kay ONE or "try" every "wans" that come your way?

emptiness

isa na namang buwan ang dumaan sa buhay ko

lately, madalas kong nararamdaman ang hindi maipaliwanag na kakulangan sa buhay ko -- hindi ko kayang i-describe yung ganitong feeling; probably longingness, loneliness, perhaps emptiness...

akala ko, pagkatapos ang unos sa buhay ko, maaayos nang lahat... inisip ko na tapos na ang mga bagay na nagpapabigat ng damdamin ko at nagpapagulo sa isipan ko... hindi pa pala.

minsan, hindi ko na alam kung saan o kung kanino tatakbo. mapapansin ko na lang ang sarili ko na naluluha habang nakasakay sa fx papuntang opisina, o hindi makatulog o madalas hindi makakain...

marami akong gustong marating - lugar, mga pangarap, mga nais gawin - para sa sarili ko. iniisip ko, pag naabot ko na ba ang mga iyon, makakaramdam na nga ba ako ng kasiyahan? o ng kabuuan?

meron bang babasa ng mga ito? meron bang nakakaintindi? meron kayang sasagot at sasabihin sa akin na, "kaibigan, wag kang mag-alala... andito lang ako tyn.."

minsan, ayaw ko nang sumulat dito - kasi para akong nagsusulat sa hangin. ayaw kong isipin na mag-isa talaga ako. pero mukhang ganun yata...

naguguluhan
ako
at
nalulungkot
ang
puso
ko....


=(

...buhay pa ako...

yes,
i am alive.

sa mga taong nagtatanong if i still exist
yep.

sa mga taong gustong mabura na ako sa mundo...
well, sorry...

but i need to go..
NOW.