pagninilay-nilay

Ang buhay napaka-iksi lang talaga. 


Nung namatay ang isang kaibigan kamakailan lang - na halos kasing-edad ko - hindi ko naisip yung kapakanan nung namatay.  Kasi kung tutuusin, tapos na ang paghihirap niya.  Hindi na niya mae-experience ang Cybercrime Law, hindi na siya makakaramdam ng pain, hindi na niya mararanasan ang pagtaas ng bilihin at pagbaba ng sweldo. Ang naalala ko, yung mga anak niya.

Nung namatay tatay ko, pakiramdam ko, katapusan na rin ng mundo.  Kasi, wala na yung haligi ng tahanan namin. Kasi wala na yung source ng strength namin. 

Pero alam mo, yung masakit?  Yung mga taong aabusuhin ka.  Gagamitin ang kawalan mo para sa pansarili nilang karapatan. Yung yuyurakan ang pagkatao mo na kahit durog ka na?

Yung mas masakit? Yung may mga taong nakakakita, pero walang ginagawa!

charice pempengco

I never liked Charice Pempengco - for me, she's just one of those singers na mawawala rin in the future.  When she landed that spot in Glee (again, never a fan) - sabi ko, ok naman pala itong si Charice ALTHOUGH hindi ko maintindihan kung bakit kahit after na ng glee stint niya, peg pa rin niya ang Sunshine Corazon character niya.  Sabi ko, masyado namang in-character si mem.... 

Hindi ko maintindihan why I never liked her - feeling ko kasi OA. feeling ko, puro promotional lang yung mga ginagawa niya - nagpapansin ba.

And then X-factor came.

Nanonood ako ng X-factor not because of Charice but mainly because na-iintriga ako kung sino yung mananalo  Well, first winner X-factor winner to.  So, almost always, maganda ang career ng unang mananalo.

Nung una, naiirita ako kay Charice.  Yung mga iyak-iyak.  Yung kakaibang ayos ng buhok  Yung mga comments na sometimes ang dating mayabang.

Tapos, nitong mga huli...  sobrang na-aapreciate ko siya kasi ambait niya sa mga "babies" niya sa Xfactor.  And I relly admire her courage.  Very brilliant din siya when it comes to re-inventing Allen.  Lalo na when she said na she will fight for them.

I am appreciating her more

SULAT

Nuong isang araw, napagalitan ko ang pamangkin ko (well, lately lagi ko siyang napapagalitan kasi very destructive na siya).  Lagi kasi siyang nakakasira ng mga gamit na hindi ko maintindihan kung bakit siya ganun.  Tapos may mga pagkakataon pa na sinaksak niya yung maliit na timba kaya butas na ngayon – tina-try kong tapalan ng vulca-seal.

Pagpasok niya, naisipan kong sulatan siya.  Kasi, na-realize ko na sa tagal nang panahon na binubungangaan ko siya hindi naman nagwo-work.. paano kaya kung sulatan ko siya? Tutal, when I was young (and actually until now) outlet ko na talaga ang pagsusulat.

So I wrote him – it was not that lengthy – pero I poured a bit of my heart there.  Sabi ko gusto ko siyang intindihin pero hindi ko alam kung paano pa kaya sinulat ko na lang.

Surprisingly, he wrote back. And you know what? Nagulat ako sa mga sinulat niya. Ngayon may idea na ako kung ano ang gagawin.

Thank you sa kapangyarihan ng pagsusulat!

TRENTA

30 years old na ako. (actually magte-31 na in a few months)

Shet... hindi ko namalayan na tatlong dekada na pala ang lumipas mula ng isilang ako ng nanay ko. 

Sabi ni mama, binalak daw niya akong i-abort.  Binigyan daw siya ng "doktor" ng gamot.  Ang sabi nung doktor, kapag hindi siya nawala, ibig sabihin talagang para sa inyo siya.

Nung una kong nalaman na hindi ako talagang gusto ng nanay ko - tsaka lang luminaw ang lahat sa akin.  Ah kaya pala I had to fight for their attention... kaya pala...kunsabagay... sabi nga ni mama sa akin, ang hirap kasi ng buhay nuon.  tapos, kapapanganak pa lang niya kay ate, biglang nabuntis siya agad.  mahirap nga naman na maging working mom (actually pati yata si papa nagtatranaho pa rin nun).  Yung katotohanan na hindi ka ginustong ipinanganak - yun bang inihabilin sa "bahala na" ang buhay mo (bahala na kung kakapit siya o hindi)... masakit pala yun ano? kahit 30+ ka na... masakit pa rin.  Parang may ga-santol na bara sa lalamunan mo... nangingilid yung luha sa mata mo.  Kasi, wala ka pang malay... ayaw na sa iyo ng taong dapat sana po-protekta sa iyo - so pag lumabas ka na sa mundong ito, ano pang ipanghaharang mo sa sakit na dala nila?

reawakening

it's been years since i wrote here - evidently i have missed a lot. it's a sad, sad thing not to write, but those silent years made me realize a lot of stuff. It opened my eyes - about the harsh realities of life, brutal truth about being successful, the challenges of staying afloat but most importantly the sweet things about love.

i hope and pray that no matter what i have chosen to be, i'd stay happy and strong. i know that this is a choice that i have to make - that there will be a constant struggle inside me. i sincerely hope i find peace.

will keep you posted.

with so much love..

hala ka...

masama ang loob ko sa iyo... hinayaan mo akong nag-iisa... ang sabi mo, babalik ka. nangako ka. pinaniwala mo ako sa mga pangako mo - na wala ka palang balak tuparin. hinayaan mo akong maghintay sa iyo at magmukhang tanga.

hindi ko inisip na magagawa mo sa akin ang mga bagay na iyon... ilang beses mong sinaksak sa utak ko na ako ang may pagkukulang. kung kani-kanino mo sinabi na wala akong kwenta, at nagkwento ka ng masasamang bagay tungkol sa akin. kahit sa blog mo, walang magandang bagay kang isinulat - maliban lamang na "sinasabi" mong mahal mo ako...

tapos, ngayon, malalaman ko na sa lahat ng paghihintay at sa tagal ng panahon na iniisip ko ang mararamdaman mo, iiwanan mo ako at ipagpapalit sa iba...

napapagod pala talaga ang puso. kahit gaano pa kita kamahal, mawawala rin pala. mapapalitan lang ng sama ng loob, ng pait. ang lahat pala ng magagandang alaala, nawawala...

ang sakit-sakit ng ginawa mo sa akin. hindi ko alam kung ano pa ang naging pagkukulang ko para saktan mo ako nang ganito... ngayon mo sabihin sa akin na importante ako sa iyo... sino'ng niloloko mo?! kung importante ako, bakit mo ako iniwanan sa ere? at binalewala ang mga pangako mo sa akin...

nabasa ko yung blog entry mo - ngayon ko masasabi na hindi mo talaga ako minahal. ginawa mo lang akong panakip-butas sa nararamdaman mo para sa kaniya (siya na binigyan mo ng gitara), at ngayong may nahanap ka ng iba, madaling-madali mo akong iniwan...

hala ka...
gusto kong hilingin na huwag kang sumaya (kayong dalawa),,, pero bilang Kristiano, hindi ko hihilingin yun. pero kung ako lang si kristyn, ipapanalangin ko talaga yun. you do not deserve to be happy. YOU ARE SELFISH! hindi ka marunong magmahal at magpahalaga.

masama ang loob ko sa iyo - dahil ikaw ang kahuli-hulihang tao na iniisip ko na gagawa sa akin ng ganun. Ginago mo ako, pinaasa at pinagmukhang tanga.

nabola mo na naman ako nung linggo ng gabi na nag-usap tayo - akala ko, magiging maayos tayo, hindi pala...

antanga-tanga ko. pinaniwala mo ako. at hinayaan ko na naman masaktan itong puso ko. alam mo ang pinagdaanan ko sa buhay, ikaw lang ang sinabihan ko ng mga sikreto ko - sa pag-aakalang ipagtatanggol mo ako, NAGKAMALI AKO.

isa ka sa maraming lalaking nanakit sa akin.

=(

dear God

today i went to see and greet his mom. i was actually thinking (and praying) on whether it is the right thing to do - to visit her or not. I don't want "he-who-must-not-be-named" think that I am using his mom to get him back, or to influence her (the mom) to like me better than the "replacement"...

but after so many sleepless (yes, i was really praying/thinking hard on that) nights and days... i wanted to see her (the mom) even if for the LAST TIME. i wanted to tell her how much i love her, and how much her family means so much to me. how thankful i am (truly grateful) for the love she (and her family) has showered me. for letting me experience (even if for a fleeting moment) that i belong, i am loved and i am important.

but i was not able to tell her how i feel - for her and her family.

i just hope, that someday, someone might read this message and tell MRS ROSIE LADDRAN how i love them so, how important their family is. and how bad it makes me feel just even thinking of the possibility that i may never see her again....