Ang buhay napaka-iksi lang talaga.
Nung namatay ang isang kaibigan kamakailan lang - na halos kasing-edad ko - hindi ko naisip yung kapakanan nung namatay. Kasi kung tutuusin, tapos na ang paghihirap niya. Hindi na niya mae-experience ang Cybercrime Law, hindi na siya makakaramdam ng pain, hindi na niya mararanasan ang pagtaas ng bilihin at pagbaba ng sweldo. Ang naalala ko, yung mga anak niya.
Nung namatay tatay ko, pakiramdam ko, katapusan na rin ng mundo. Kasi, wala na yung haligi ng tahanan namin. Kasi wala na yung source ng strength namin.
Pero alam mo, yung masakit? Yung mga taong aabusuhin ka. Gagamitin ang kawalan mo para sa pansarili nilang karapatan. Yung yuyurakan ang pagkatao mo na kahit durog ka na?
Yung mas masakit? Yung may mga taong nakakakita, pero walang ginagawa!
No comments:
Post a Comment